Ludobójstwo w Strefie Gazy. ONZ oskarża Izrael, a USA planują rekordową dostawę bomb

Raport Amnesty International z 2024 roku był jednym z pierwszych dokumentów, w których wprost padło słowo „ludobójstwo”. Od tamtego czasu sytuacja w Gazie jeszcze się pogorszyła. We wrześniu 2025 roku niezależna Komisja Śledcza ONZ uznała, że Izrael popełnił ludobójstwo wobec Palestyńczyków w Gazie. W czerwcu 2026 roku komisja wskazała na celowe ataki na palestyńskie dzieci. Tymczasem Stany Zjednoczone planują przekazać Izraelowi 40 tys. potężnych bomb o łącznej wartości 2,8 mld dolarów. Na razie transakcję wstrzymał najwyższy rangą Demokrata w komisji spraw zagranicznych Izby Reprezentantów.

To już nie tylko raport Amnesty International

Kiedy pod koniec 2024 roku Amnesty International opublikowała raport o ludobójstwie Palestyńczyków w Strefie Gazy, jego wnioski były niezwykle mocne. Organizacja analizowała między innymi zabójstwa cywilów, niszczenie infrastruktury, wysiedlenia, ograniczanie dostępu do żywności, wody i pomocy humanitarnej oraz wypowiedzi izraelskich polityków i wojskowych.

Amnesty uznała, że działania Izraela spełniają kryteria ludobójstwa określone w prawie międzynarodowym. Izrael odrzucił te oskarżenia, twierdząc, że prowadzi działania wojenne przeciwko Hamasowi, a nie przeciwko Palestyńczykom jako grupie.

Od tamtego czasu pojawiły się jednak kolejne ustalenia. Do grona instytucji oskarżających Izrael o ludobójstwo dołączyła niezależna Komisja Śledcza ONZ.

We wrześniu 2025 roku komisja stwierdziła, że izraelskie władze i siły bezpieczeństwa popełniły oraz nadal popełniają cztery spośród czynów określonych w Konwencji o ludobójstwie: zabijanie członków grupy, powodowanie poważnych obrażeń fizycznych i psychicznych, celowe tworzenie warunków życia prowadzących do fizycznego wyniszczenia oraz stosowanie środków mających zapobiegać narodzinom.

ONZ: Izrael popełnił ludobójstwo

Komisja Śledcza ONZ w raporcie opublikowanym 16 września 2025 roku napisała wprost, że Izrael ponosi odpowiedzialność za popełnienie ludobójstwa wobec Palestyńczyków w Strefie Gazy.

Komisja uznała, że działania izraelskich władz i sił bezpieczeństwa nie były zbiorem przypadkowych naruszeń. Według jej ustaleń tworzyły wzorzec działań podejmowanych ze szczególnym zamiarem zniszczenia Palestyńczyków w Gazie jako grupy, w całości lub części.

Raport wskazywał również na wypowiedzi izraelskich przywódców. Komisja uznała, że prezydent Isaac Herzog, premier Benjamin Netanjahu oraz były minister obrony Joaw Galant dopuścili się podżegania do ludobójstwa, a izraelskie władze nie podjęły odpowiednich działań, aby temu przeciwdziałać.

To niezwykle poważne ustalenia.

I właśnie dlatego najnowszy raport ONZ dotyczący dzieci jest tak istotny. Nie rozpoczyna tej historii. On ją rozwija.

„Zniszczyć przyszłość Palestyńczyków”

W czerwcu 2026 roku Komisja Śledcza ONZ opublikowała raport poświęcony palestyńskim dzieciom. Komisja przeanalizowała działania izraelskich sił bezpieczeństwa wobec dzieci od 7 października 2023 roku do 31 marca 2026 roku.

Według ustaleń komisji co najmniej 20 179 palestyńskich dzieci zostało zabitych, a 44 143 odniosły obrażenia. Komisja stwierdziła, że część tych działań nie była przypadkowym skutkiem walk, lecz elementem szerszej strategii.

W podsumowaniu raportu komisja wskazała, że ma uzasadnione podstawy, aby uznać działania Izraela za część celowej strategii niszczenia przyszłości Palestyńczyków w Gazie poprzez atakowanie ich dzieci.

To zmienia perspektywę.

Bo dziecko nie jest tylko kolejną ofiarą wojny. Jest częścią przyszłości społeczeństwa.

Dzieci ginęły pod bombami i w miejscach, które miały być bezpieczne

Raport ONZ opisuje między innymi bezpośrednie ataki na dzieci oraz używanie broni o dużej sile rażenia w miejscach zamieszkanych przez cywilów.

Komisja wskazuje na przypadki ostrzeliwania dzieci, a także ataki na budynki mieszkalne, szkoły i miejsca, do których uciekali ludzie wysiedleni z własnych domów.

Wśród badanych przypadków znalazły się również zabójstwa dzieci na Zachodnim Brzegu.

Komisja opisała między innymi przypadki zabijania dzieci przez izraelskie siły bezpieczeństwa i wskazała na wzorzec działań, który jej zdaniem wymaga dalszego śledztwa oraz odpowiedzialności osób za nie odpowiedzialnych.

Gaza stała się miejscem bez dzieciństwa

Jednym z najbardziej przejmujących wniosków raportu jest ten dotyczący przyszłości.

Izraelskie działania wojskowe doprowadziły do ogromnej liczby amputacji wśród dzieci. Komisja opisuje Gazę jako miejsce, w którym powstało całe pokolenie dzieci z trwałymi niepełnosprawnościami.

Zniszczenie szpitali oznaczało jednocześnie brak odpowiedniej rehabilitacji. Dzieci, które przeżyły bombardowania, często zostały więc z ranami, których nie można było odpowiednio leczyć.

Do tego dochodzi edukacja.

Dzieci w Gazie straciły całe lata nauki.

Szkoły były niszczone albo przestawały działać, a kolejne wysiedlenia uniemożliwiały normalne uczęszczanie na lekcje. Konsekwencją nie jest wyłącznie zaległość w nauce. Długotrwałe pozbawienie edukacji uderza w rozwój społeczny i intelektualny całego pokolenia.

Ponad 73 tysiące zabitych

Skala tragedii jest dzisiaj zupełnie inna niż w momencie publikacji raportu Amnesty International.

Według danych Ministerstwa Zdrowia w Gazie, cytowanych przez UNRWA, do 21 czerwca 2026 roku zginęło 73 035 Palestyńczyków, a 173 368 zostało rannych. Dane obejmują również ofiary po ogłoszeniu zawieszenia broni w październiku 2025 roku.

To liczba podawana przez palestyńskie Ministerstwo Zdrowia. ONZ wykorzystuje te dane w swoich raportach humanitarnych, ale część późniejszych danych dotyczących ofiar nie została niezależnie zweryfikowana.

Bilans nie jest więc zamknięty.

Wciąż dochodzi do kolejnych ataków, a służby ratunkowe nie zawsze są w stanie dotrzeć do ludzi znajdujących się pod gruzami.

Po zawieszeniu broni nadal giną ludzie

Zawieszenie broni nie oznaczało końca przemocy.

Komisja Śledcza ONZ ustaliła, że dzieci nadal ginęły po zawieszeniu broni ogłoszonym w październiku 2025 roku. Według komisji dochodziło do ostrzału między innymi w pobliżu tzw. żółtej linii.

OCHA również informuje o kolejnych ofiarach i atakach dotykających zaludnione obszary Gazy.

We wrześniu 2026 roku sytuacja humanitarna pozostaje dramatyczna. System ochrony zdrowia nadal zmaga się z ogromnymi brakami, a dostęp do wody i urządzeń sanitarnych jest bardzo ograniczony.

To właśnie dlatego liczba ponad 73 tys. zabitych nie może być traktowana jako zamknięty bilans.

Zachodni Brzeg. Druga część tej samej historii

Gaza jest najbardziej dramatycznym symbolem konfliktu, ale sytuacja Palestyńczyków nie kończy się na Strefie Gazy.

Na Zachodnim Brzegu trwa inny proces. Nie ma tam wojny na skalę porównywalną z Gazą, ale nasilają się operacje izraelskich sił, ataki osadników, rozbiórki palestyńskich domów i ograniczenia w przemieszczaniu się.

Według OCHA w pierwszych ośmiu miesiącach 2026 roku odnotowano ponad 1600 ataków izraelskich osadników, które spowodowały palestyńskie ofiary lub zniszczenia mienia. Ataki dotknęły 275 palestyńskich społeczności.

Równocześnie rośnie liczba wysiedleń.

OCHA podaje, że w 2026 roku ponad 4000 Palestyńczyków zostało wysiedlonych z powodu rozbiórek, eksmisji, ataków osadników i związanych z nimi ograniczeń dostępu.

W czerwcu 2026 roku Komisja Śledcza ONZ stwierdziła, że na Zachodnim Brzegu dochodzi do zbrodni wojennych i wskazała na odpowiedzialność Izraela za działania związane z przemocą osadników.

I wtedy pojawia się Waszyngton

I właśnie tutaj historia Gazy staje się również historią Stanów Zjednoczonych.

Bo kiedy ONZ mówi o ludobójstwie, kiedy jej komisja opisuje śmierć ponad 20 tys. dzieci, a dane humanitarne mówią o ponad 73 tys. zabitych Palestyńczyków, administracja USA przygotowuje kolejną gigantyczną dostawę broni dla Izraela.

Nie chodzi o symboliczną pomoc.

Chodzi o 40 tys. bomb o masie 2000 funtów każda.

40 tysięcy bomb za 2,8 miliarda dolarów

Administracja Donalda Trumpa przygotowała pakiet uzbrojenia dla Izraela o wartości około 2,8 mld dolarów. Według informacji „Washington Post” pakiet obejmuje 40 tys. bomb 2000-funtowych – 20 tys. MK-84 i 20 tys. BLU-117 – oraz 20 tys. głowic penetrujących I-2000.

To jedna z największych pojedynczych transakcji dotyczących tego rodzaju ciężkiej amunicji od lat.

Skala robi wrażenie sama w sobie.

Jedna bomba waży około 900 kilogramów. Mówimy więc o dziesiątkach tysięcy sztuk broni, której użycie w gęsto zaludnionych obszarach może powodować ogromne zniszczenia i straty wśród ludności cywilnej.

Co szczególnie istotne, administracja Joe Bidena w 2024 roku wstrzymała dostawę części tego rodzaju bomb z powodu obaw dotyczących ich wykorzystania w Rafah. Administracja Trumpa chce teraz ponownie uruchomić dostawy.

W czasie gdy ONZ oskarża Izrael o ludobójstwo, Waszyngton przygotowuje więc broń, która może zostać wykorzystana w tym samym konflikcie.

To właśnie ten kontrast stał się jednym z najbardziej kontrowersyjnych elementów obecnej amerykańskiej polityki wobec Izraela.

Tym razem Kongres powiedział: stop

Na drodze do transakcji pojawiła się jednak przeszkoda.

Gregory Meeks, najwyższy rangą Demokrata w Komisji Spraw Zagranicznych Izby Reprezentantów, 16 września ogłosił, że nie zatwierdzi obecnie sprzedaży 40 tys. bomb Izraelowi.

Powód?

Meeks nie zakwestionował prawa Izraela do obrony. Podkreślił nawet, że pozostaje zdecydowanie zaangażowany w bezpieczeństwo Izraela.

Jego sprzeciw dotyczy konkretnej transakcji i sposobu wykorzystania amunicji.

Demokrata stwierdził, że administracja Trumpa nie przedstawiła wystarczających zapewnień, iż bomby zostaną wykorzystane zgodnie z prawem amerykańskim i międzynarodowym oraz z odpowiednią ochroną ludności cywilnej. Szczególne obawy dotyczą użycia tej broni w gęsto zaludnionych obszarach Gazy i Libanu.

W praktyce oznacza to, że planowana dostawa została na tym etapie wstrzymana w ramach kongresowej procedury kontroli sprzedaży broni.

Nie jest to jednak jeszcze ostateczne anulowanie transakcji.

To nie jest definitywna blokada

W tym miejscu trzeba zachować precyzję.

Sprzeciw jednego członka Kongresu nie daje gwarancji, że 40 tys. bomb nigdy nie trafi do Izraela. Meeks może wstrzymać zgodę w ramach nieformalnego procesu kongresowego, ale administracja prezydenta może próbować wykorzystać inne procedury.

Reuters zwraca uwagę, że administracja Trumpa w przeszłości omijała kongresową kontrolę przy sprzedaży broni Izraelowi, powołując się na nadzwyczajne względy bezpieczeństwa.

Dlatego dzisiejszy stan rzeczy można opisać znacznie dokładniej:

40 tys. bomb nie zostało jeszcze wysłanych, a ich sprzedaż została wstrzymana przez najwyższego rangą Demokratę w komisji spraw zagranicznych Izby Reprezentantów. Nie oznacza to jednak, że transakcja została definitywnie anulowana.

To ważne, bo od tego rozróżnienia zależy rzeczywisty obraz sytuacji.

Izrael potrzebuje amerykańskiej broni

Dla Izraela amerykańskie dostawy uzbrojenia mają fundamentalne znaczenie.

Stany Zjednoczone pozostają kluczowym partnerem wojskowym Izraela, a obecna administracja Trumpa konsekwentnie utrzymuje politykę silnego wsparcia dla izraelskich zdolności obronnych.

Dlatego blokada procedury przez Meeksa jest dla izraelskiego rządu sygnałem politycznym, nawet jeśli sama w sobie nie kończy transakcji.

Pokazuje bowiem, że w Waszyngtonie coraz trudniej utrzymać pełną zgodę na przekazywanie Izraelowi każdej kategorii uzbrojenia bez dodatkowych pytań o sposób jego wykorzystania.

Meeks jest zresztą długoletnim zwolennikiem bezpieczeństwa Izraela. Tym bardziej znaczące jest, że właśnie on zdecydował się zatrzymać obecny pakiet.

Pytanie o odpowiedzialność USA

W tym miejscu pojawia się pytanie, którego nie da się już łatwo ominąć.

Jeżeli międzynarodowe instytucje dokumentują masowe zabójstwa, niszczenie infrastruktury cywilnej i działania, które kwalifikują jako ludobójstwo, to jaka odpowiedzialność spoczywa na państwie, które dostarcza stronie konfliktu broń?

To właśnie pytanie coraz częściej pojawia się w amerykańskiej debacie.

Nie chodzi przy tym wyłącznie o Gazę. Meeks wskazał również na możliwość wykorzystania bomb w Libanie, gdzie Izrael prowadzi działania militarne.

Stany Zjednoczone stoją więc przed klasycznym konfliktem między strategicznym sojuszem a kontrolą nad sposobem wykorzystania amerykańskiej broni.

Administracja Trumpa stawia na utrzymanie silnego wsparcia dla Izraela.

Część Demokratów domaga się natomiast większej kontroli nad tym, jak broń finansowana przez USA jest wykorzystywana.

Gaza nie jest już tylko wojną na Bliskim Wschodzie

Historia ludobójstwa w Strefie Gazy nie kończy się więc na samej Gazie.

Dotyczy również Waszyngtonu, europejskich stolic, organizacji międzynarodowych i państw dostarczających Izraelowi broń.

Amnesty International już w 2024 roku wzywała państwa dostarczające Izraelowi uzbrojenie do podjęcia działań zapobiegających ludobójstwu. Późniejsze ustalenia Komisji Śledczej ONZ nadały temu wezwaniu jeszcze większą wagę.

Tymczasem administracja USA nie tylko utrzymuje wsparcie wojskowe dla Izraela, ale przygotowała jeden z największych od lat pakietów ciężkiej amunicji.

40 tysięcy bomb. 2,8 miliarda dolarów.

Na razie ta transakcja została wstrzymana na etapie kongresowej zgody.

Czy zostanie całkowicie zatrzymana? Tego jeszcze nie wiadomo.

Co zostało z Gazy?

Najtrudniejsze pytanie brzmi jednak inaczej.

Co zostaje po wojnie, w której zginęły dziesiątki tysięcy ludzi, setki tysięcy zostały ranne, a ogromna część infrastruktury została zniszczona?

Według OCHA sytuacja humanitarna w Gazie we wrześniu 2026 roku pozostaje dramatyczna. Ataki nadal powodują ofiary i zniszczenia, system ochrony zdrowia zmaga się z niedoborem podstawowych materiałów medycznych, a dostęp do wody i urządzeń sanitarnych pozostaje bardzo trudny.

Dzieci, które powinny wracać do szkoły, przygotowują się do kolejnej zimy w warunkach, w których trudno mówić o normalnym dzieciństwie.

To dlatego słowo „ludobójstwo” wraca

W 2024 roku słowo to padało przede wszystkim w raporcie Amnesty International.

Następnie, w 2025 roku użyła go niezależna Komisja Śledcza ONZ.

W 2026 roku ta sama komisja stwierdziła, że celowe atakowanie palestyńskich dzieci jest elementem działań składających się na ludobójstwo w Gazie.

Nie jest to przy tym ostateczny wyrok sądowy. Komisja Śledcza ONZ prowadzi dochodzenia i przedstawia ustalenia oraz kwalifikacje w ramach swojego mandatu. Ostateczne rozstrzygnięcia dotyczące odpowiedzialności karnej konkretnych osób należą do właściwych organów sądowych.

Izrael odrzuca zarzuty ONZ i twierdzi, że komisja jest stronnicza. Izraelskie władze utrzymują, że armia prowadzi działania przeciwko Hamasowi, a nie przeciwko narodowi palestyńskiemu. Izrael wskazuje również na atak Hamasu z 7 października 2023 roku, podczas którego zginęło około 1200 osób, a 251 zostało uprowadzonych jako zakładnicy.

Komisja ONZ nie uznaje jednak działań Hamasu za usprawiedliwienie działań Izraela. Jednocześnie wskazuje, że Hamas i inne palestyńskie grupy zbrojne również popełniły zbrodnie wojenne i zbrodnie przeciwko ludzkości.

Między tymi stanowiskami pozostają konkretne fakty: dziesiątki tysięcy zabitych, ponad 20 tys. zabitych dzieci według ustaleń komisji, zniszczona infrastruktura, miliony ludzi dotkniętych przesiedleniem i kryzysem humanitarnym oraz przemoc, która – mimo zawieszenia broni – nie zniknęła.

A po drugiej stronie oceanu trwa spór o kolejne dziesiątki tysięcy bomb.

ONZ mówi o ludobójstwie. Administracja USA przygotowuje rekordową dostawę ciężkiej amunicji. Kongresowy Demokrata mówi „nie” i wstrzymuje jej zatwierdzenie. Na razie.

To właśnie ten moment może okazać się jednym z najważniejszych testów dla amerykańskiej polityki wobec Izraela – i dla pytania, gdzie kończy się wojskowe wsparcie sojusznika, a zaczyna odpowiedzialność za sposób wykorzystania dostarczanej mu broni.